astrnieuwsheader

Zenit

unawe.jpg

 

Astronieuws

19 oktober 2017 • Japanse wetenschappers ontdekken diepe holte in de maan
Het Japanse ruimteagentschap JAXA heeft de ontdekking bekendgemaakt van een grote ‘grot’ onder het oppervlak van de maan, die gebruikt zou kunnen worden als onderkomen voor toekomstige astronauten. De ontdekking is gebaseerd op gegevens van de ruimtesonde SELENE, ook bekend als Kaguya, die vanaf oktober 2007 ruim anderhalf jaar om de maan heeft gecirkeld.

Figure 1. Artists' rendering of SELENE (Kaguya) sounding lava tubes in orbit. 
(c) JAXA/SELENE/Crescent/Akihiro Ikeshita for Kaguya image

De grot maakt deel uit van een zogeheten lavatunnel, een natuurlijke ondergrondse tunnel waar (lang geleden) lava doorheen is gestroomd. De lavatunnels op de maan hebben doorgaans een doorsnede van enkele tientallen tot honderden meters, en een ‘dak’ van minstens tien meter dik.

Astronomen hebben een verklaring gevonden voor het feit dat de trojanen van de planeet Mars zo onregelmatig verdeeld zijn. Trojanen zijn planetoïden die in dezelfde baan om de zon bewegen als een planeet, maar op ruime afstand daarvan blijven. De nieuwe bevindingen zijn gepresenteerd op de 49ste bijeenkomst van de Division for Planetary Sciences van de American Astronomical Society in Provo, Utah.Mars deelt zijn baan met tien van die

Figure credit: Apostolos Christou (E-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.)

trojanen. Eentje loopt voor op de planeet, de overige vormen zijn gevolg. Deze laatste groep bestaat weer uit een compacte familie van acht en een eenling. Vermoed werd dat die hechte familie het resultaat is van een reeks inslagen die het grootste familielid, Eureka, honderden miljoenen jaren zou hebben geteisterd. Het merkwaardige is echter dat de familie zo hecht is gebleven.

De rotatiesnelheid van komeet 41P/Tuttle-Giacobini-Kresák blijkt afgelopen voorjaar sterk te zijn afgenomen. In zes weken tijd liep zijn rotatietijd op van 24 uur tot meer dan 48 uur. Nooit eerder is zo’n sterk vertraging in de draaiing van een komeet waargenomen. Komeet 41P, die in 1858 voor het eerst is waargenomen, volgt een langgerekte baan die hem eens in de ruim vijf jaar

(Credit: Schleicher/Lowell Observatory.)

dicht in de buurt van de aardbaan brengt. Zo ook afgelopen voorjaar, en toen naderde hij onze planeet tot op 21 miljoen kilometer – de kleinste afstand sinds zijn ontdekking. Uit de verplaatsing van het gas dat het kleine ijzige hemellichaam bij opwarming uitstoot, kan worden afgeleid hoe snel het om zijn as draait. Op die manier hebben Amerikaanse astronomen kunnen vaststellen dat de rotatiesnelheid van 41P in de loop van maart en april van dit jaar halveerde. 

Onderzoek van een dubbelster, bestaande uit twee zonachtige sterren, heeft laten zien dat een van beide sterren ongeveer 15 aardmassa’s aan planetair materiaal heeft opgeslokt. Deze ‘planetenverslinder’ en zijn begeleider bevinden zich op 350 lichtjaar van de aarde. De twee sterren zijn ongeveer 4 miljard jaar oud en draaien in een wijde baan om elkaar heen. De bijzondere ontdekking is gedaan door de astrofysicus Semyeong Oh van de Princeton Universiteit. Zij onderzocht de catalogus van de Europese Gaia-satelliet, die bezig is de om de sterren van onze Melkweg in kaart te brengen, op tweetallen sterren die met dezelfde snelheid dezelfde kant op bewegen. In veel gevallen zijn dat echte dubbelsterren: sterren die gelijktijdig dicht bij elkaar zijn gevormd en uit hetzelfde basismateriaal bestaan.

(Image courtesy of NASA/JPL-Caltech/R. Hurt (SSC-Caltech)

 Astronomen zijn erin geslaagd om de afstand te meten van een stervormingsgebied dat zich van ons uit gezien aan de andere kant van ons Melkwegstelsel bevindt. Nooit eerder is van zo’n ver object binnen de Melkweg de afstand bepaald (Science, 13 oktober). Bij de meting is gebruik gemaakt van de Very Long Baseline Array (VLBA) – een groot netwerk van radiotelescopen in Noord-Amerika. Daarbij is een eeuwenoude techniek toegepast waarbij de schijnbare verplaatsing van een object aan de hemel wordt gemeten die het gevolg is van de beweging van de aarde om de zon. Hoe geringer die schijnbare verplaatsing of ‘parallax’, des te verder is het object van ons verwijderd. 

(Credit: Bill Saxton, NRAO/AUI/NSF; Robert Hurt, NASA.)

Weersverwachting

Foto van de dag

Tweets over sterrenkunde

Contact

Stip Media

Louise de Colignystraat 15 

1814 JA Alkmaar

+3172 531 49 78

info@zenitonline.nl

Login redactie